Klappe halten - kabaret z Bruno Jonasem

W samym środku przełomowych czasów Jonas dostaje propozycję roli. Ma zagrać w satyrze filmowej pod tytułem 'Herzlos' redaktora naczelnego wpływowego medium. Ten dziennikarz to nieciekawy typ - bezwzględny, pozbawiony moralności i przyzwoitości, patrzący wyłącznie na własny interes, gotowy na wszystko, by zwrócić uwagę na siebie i swoje medium. Kłamstwa, półprawdy, przemilczenia i fake newsy to fundament jego sukcesu. Po lekturze scenariusza Jonas wychodzi na scenę oburzony i zaczyna swój nowy program 'Klappe halten' okrzykiem: "Ten podły dupek to nie jest rola dla mnie! To nie ma nic wspólnego z satyrą."

Jonas zadaje sobie pytania pełne samokrytyki: Co wolno satyrze? Naprawdę wszystko, czy jednak coś idzie za daleko i lepiej wtedy trzymać język za zębami? Czy stosować autocenzurę? Jakiej roli się od niego oczekuje - nie tylko w filmie, ale też w rzeczywistości, w przestrzeni publicznej, w życiu prywatnym, w spektrum opinii tej demokracji: czy na końcu istnieje jednak prawdziwe życie w fałszywym świecie? Co jest słuszne, co jest błędem?

Jonas nie wie, czy jest jeszcze właściwie nastawiony psychicznie. Postrzega siebie jako odszczepieńca i cierpi z tego powodu. "Czy mam jeszcze przepisane lęki?" - pyta sam siebie. Strach przed końcem świata jest u niego, niestety, jeszcze w zielonym obszarze. Za to myśl o energetycznym blackoucie z wieloletnią ciszą wiatrową napawa go, co dziwne, prawdziwym lękiem. Coraz bardziej ogarnia go też nieokreślony niepokój, gdy w "transformującym się społeczeństwie" szerzy się nowa, rzekomo woke mentalność donosicielska, która ma rzekomo ratować demokrację. Wiara w Zajączka Wielkanocnego i zmartwychwstanie wydaje mu się bardziej wiarygodna niż realizacja europejskiej ustawy o "DobrychKontrolachGranicznychFachowcachImigracyjnychIZnoszeniuBiurokracji".

Mimo globalnych kryzysów ogarniających świat, Jonas jednak...