Legendy ziemi świętokrzyskiej

Spektakl familijny

Dawno, dawno temu - gdy stolicą Polski był Kraków, krajem rządził król, a w Puszczy Świętokrzyskiej można się było natknąć nie tylko na okrutnych zbójców - wydarzyło się pięć historii niezwykłych i niepojętych. Pierwsza opowiada o węgierskim królewiczu Emeryku, który na łowach spotkał jelenia ze świetlistym krzyżem między rogami; druga o lipach z Sandomierza rosnących do góry nogami i ukrytej królewskiej koronie; trzecia o karczówkowskim górniku Hilarym Mali, trzech jeźdźcach na ognistych wierzchowcach i rudzie ołowiu; czwarta o Antonim szukającym złota strzeżonego przez Babę Jędzę i Czerwonego Panka; a piąta o tym, jak polskie diabły ratowały skarby przed wywiezieniem ich przez królową Bonę z chęcińskiego zamku do Włoch.

Świętokrzyskie obfituje w baśnie, legendy i podania przekazywane z pokolenia na pokolenie - jest w nich dużo magii, czarów, rozbójników, diabłów i czarownic. Świętokrzyska czarownica, koniecznie w zapasce w czerwono-czarne pasy, wzorzystej chustce na głowie i z nieodłączną miotłą, stała się symbolem regionu. Spektakl nawiązuje do teatru wędrownego i europejskich tradycji lalkarskich, z wykorzystaniem coraz rzadziej spotykanych na polskich scenach pacynek. Odwołuje się też do historii samego „Kubusia", który przez pierwszych 37 lat działalności nie miał własnej sceny i docierał do odległych wiosek furmankami, ciężarówkami i starymi autami z demobilu.

Aktorzy wędrowali i śpiewali (fragment Hymnu Lalkarza):

Chodzi lalkarz światem,
Serce w nim rogate.
Chodzi z wiatrem z pluchą
Z lalką za pazuchą.
Hej, hej jak wędrowne ptactwo,
Hej, hej kukiełkarskie Bractwo.
Zobaczycie teraz
Najpiękniejszy teatr

scenariusz - Elżbieta Chowaniec, Marek Zákostelecký
dramaturgia i tekst - Elżbieta Chowaniec
reżyseria - Marek Zákostelecký
scenografia, kostiumy i lalki - Marek Zákostelecký
muzyka - Wojciech Lipiński
ruch sceniczny - Ewa Lubacz

Występują: Mateusz Drozdowski, Ewa Lubacz, Michał Olszewski, Beata Orłowska