Niemyte dusze / Narkotyki - Teatr Klasyki Polskiej
Kino Centrum Kultury - Grodzisk Mazowiecki, Polska
Spektakl oparty na tekstach Stanisława Ignacego Witkiewicza - mistrza słowa, metafory, absurdu i groteski - prowadzi widza przez meandry świadomości kształtowanej przez wpływ substancji odurzających.
„PONIEWAŻ tak zwaną «swobodną twórczością» (…) nic dla społeczeństwa i narodu zrobić nie mogłem, postanowiłem, po szeregu eksperymentów, zwierzyć się ogółowi z moich poglądów na narkotyki, (…) w celu choćby małego wspomożenia dobrych potęg w walce z temi najstraszniejszemi, poza wojną, nędzą i chorobami, wrogami ludzkości" (Stanisław Ignacy Witkiewicz, „Narkotyki")
Witkacy był nie tylko obserwatorem rzeczywistości, ale i przenikliwym komentatorem kondycji człowieka i cywilizacji. „Niemyte dusze / Narkotyki" to nie tylko relacja z eksperymentów z narkotykami - poprzez swoją przenikliwość i literacki kunszt Witkacy kreśli obraz człowieka zagubionego w świecie iluzji, gdzie granice między rzeczywistością a halucynacją stają się płynne. Monodram Anny Kękuś jest też medytacją nad naturą świadomości, nad ludzką skłonnością do ucieczki przed bólem istnienia i nad siłą, jaką środki odurzające mogą wyzwolić w człowieku. Znajdziemy w nim również ironię i gorzki humor, które stają się sposobem na zrozumienie tragizmu i absurdu ludzkiej egzystencji.
„Od lat pozostaję pod wrażeniem trafności głosu Witkacego wobec kondycji człowieka jemu współczesnego. Odczytanie tekstów (m.in. esejów ze zbioru «Narkotyki», «Niemyte dusze») dzisiaj wybrzmiewa zadziwiająco aktualnie. Dla mnie, jako twórcy, opowiadanie o dojmujących aspektach naszego funkcjonowania tu i teraz poprzez znakomite utwory palące ironią, sarkazmem, szatańskością, a znajdujące kontekst w teraźniejszości, to artystyczne wyzwanie" - mówi reżyser Anna Kękuś.
W roli Każdego zobaczymy Sebastiana Fabijańskiego, który w monodramie łączy aktorstwo z muzyką. Jego kreacja to studium wewnętrznej dezintegracji protagonisty, który w poszukiwaniu szczęścia przechodzi przez proces autodestrukcji, by odnaleźć katharsis i wewnętrzną równowagę. Spektakl pokazuje drogę bohatera od zagubienia w banalności codziennego życia do odkrycia sensu istnienia - nie tylko w sztuce, ale i w rytuałach codzienności oraz pozornie najbłahszych aspektach życia. Forma sceniczna monodramu osadza teksty Witkacego w kontekście kryzysu egzystencjalnego współczesnego człowieka.
Reżyseria: Anna Kękuś
Reżyseria projekcji oraz dźwięku: Dominik Iżyk
Reżyseria światła: Adam Sobala
Obsada
Każdy: Sebastian Fabijański











