Trio Adorno

Christoph Callies, skrzypce
Samuel Selle, wiolonczela
Lion Hinrichs, fortepian

Wolfgang Amadé Mozart: Trio fortepianowe d-moll, KV 442
Antonín Dvořák: Dumky-Trio, op. 90
Felix Mendelssohn Bartholdy: Trio fortepianowe c-moll, op. 66

KV 442 Mozarta ma niezwykłe pochodzenie: pierwotnie składa się z trzech niezależnych, niedokończonych części triosów, które dopiero po śmierci kompozytora połączono na zlecenie Constanze Weber w jedno dzieło koncertowe. Finał z ostatniego roku życia Mozarta uważany jest za wyjątkowy - łączy kontrapunkt bachowski z melodią ludową. U Dvořáka ludowość trwa dalej: dumky to słowiańskie ballady, które gwałtownie przechodzą między melancholijnym nastrojem moll a szybkim tańcem dur, co szczególnie cieszy wiolonczelistę.

Trio op. 66 Mendelssohna od zawsze żyje w cieniu jego pierwszego trio - niesłusznie. Pod względem kompozycyjnym jest znacznie bardziej wymagające i, jak sam kompozytor z dużą niedowartościowaniem zauważył o partiach fortepianowych, "trochę obrzydliwe" do grania.

Trio Adorno uważane jest za jedno z najciekawszych zespołów swojego pokolenia. Od założenia w 2003 roku wspólna gra triosów jest artystyczną pasją trzech instrumentalistów - już od czasów młodzieńczych. Zespół został nagrodzony na niemal wszystkich renomowanych konkursach muzyki kameralnej; znaczący wpływ na kształcenie miały studia z Trio Beaux Arts, Kwartetem Artemis oraz wieloletnimi mentorami z Kwartetu Alban Berg.