Dni, które spędziłem z Bogiem. Wg Axela Hackego

Axel Hacke to nie tylko bestseller-autor - to jeden z najsłynniejszych kolumnistów niemieckojęzycznych, którego książki "Der kleine Erziehungsberater", "Die Wumbaba-Trilogie", "Aua!" czy ostatnio "Über die Heiterkeit in schwierigen Zeiten und die Frage, wie wichtig uns der Ernst des Lebens sein sollte" osiągnęły milionowe nakłady. Przede wszystkim jest mistrzem cichej obserwacji: wierny mottu Egona Erwina Kischa - "Nic nie jest bardziej ekscytujące niż prawda" - zamienia zwyczajne codzienne zdarzenia w małe sensacje.

Tak jest i tutaj. Siedzimy w parku, Bóg przychodzi, siada obok nas, i rozmowa się zaczyna - o pogodzie, malinach, kontenerach na szkło, Bogu i świecie. Że z tego wynika coś więcej, to oczywiste u Hackego: pojawia się mały słonik biurowy, węż palący papierosy, ludzie w szufladach, ogromna osa, motyl. Mimochodem dowiadujemy się, co trzyma świat w całości ("Das Große Egal"), że Bóg chętnie pije szampana i że jego próba stworzenia świata złożonego wyłącznie z trzyddziestotrzylatków sekretarek poniosła klęskę.

Na koniec wszystkie ważne pytania o sens, cel i wartość rozrywkową egzystencji zostają w miarę bezbłędnie rozstrzygnięte - oprócz jednego: czy wegetarianin może czuć się kiełbasowo?