Botticelli Baby

Flash! Trip! Kick! Dać sobie w żyłę Botticelli Baby na żywo to mokre od potu włosy, zakwasy następnego dnia i nieustanny uśmiech przyklejony do twarzy! Jak się na to przygotować? Wcale! Przychodzisz taki, jaki jesteś, i dajesz się ponieść!

Żeby nadać temu dzikiemu brzmieniu to, co można opisać tylko jako mieszankę jazzu, punku, bluesa, folku i popu, potrzeba dokładnie siedmiu składników. W postaci muzyków i ich instrumentów!

Kiedy ta kapela wychodzi na scenę, to prawdziwy trans. Siedmiu gości działa jak jeden zwarty organizm - niezniszczalny, a jednocześnie skrajnie chaotyczny. Każdy instrument wnosi swoją indywidualną siłę i pcha cały wóz na misję ekstazy gdzieś na obcą planetę! Gdzie dokładnie - po koncercie i tak już nie wiadomo...

I nagle - bum! - wybucha owocowy chaos dźwięków, który w jednej chwili scala się w sojusz i z całą mocą uderza w i tak już opadające szczęki równie spoconych widzów. Precyzyjnie, jak celny uderzenie golfowe prosto w dołek. Brzmi przesadnie? Może, ale kto to przeżył, ten wie, o czym mowa!

Band potrafi przywrócić jazzowi pewien zdrowy, dawno tęskniony brud. A publiczność chętnie się nim naciera - od Czech przez Niemcy aż po Hiszpanię i Portugalię! Wewnętrznie i jako tytuł drugiego albumu, siedmiorka nazywa swój sound "JUNK". I czy się nim nacierasz, połykasz w całości, czy rzucasz się w sam środek - to twoja sprawa. Jedno jest pewne: to zastrzyk energii dla uśpionej nogi do tańca!