Piosenki do zatrzymania

Bessel to zasadniczo przenikliwy kabareciarz - to, czego brakuje w jego opisie, w obfitości znajduje się w jego muzyce: szerokie spektrum emocjonalne, dowcipne teksty oraz wielowarstwowość harmoniczna i strukturalna. Pomysły są rozrzutnie wbudowywane; bez oporów przechodzi między pop-towarzyszeniem, swingiem i latinem, a jego kolorowe granie na fortepianie niesie się przez piosenki. Niektóre fragmenty przypominają raczej pieśni artystyczne romantycznych cykli pieśni niż towarzyszenie wielu singer-songwriterów.

Fascynujące jest to, jak Bessel wszystko to osiąga bez nut i notatek: kontrastujące fragmenty szybko się zmieniają, modulacje przychodzą odważnie i zaskakująco, a jego śpiew musi równie szybko i intonacyjnie pewnie wylądować w nowej tonacji - do tego jeszcze wiele tekstu, mimiki i kontaktu z publicznością.

Ramon (z toczonym R) dzieli swój program na dwie części: "Piosenki do zatrzymania" i "Miłość i co jeszcze może pójść nie tak". Być może ważniejsza jest jego własna różnica między piosenkami "zabawnymi" i "mniej zabawnymi" - bo artysta chce bawić, ale zbyt płytko nie potrafi. Filozofia codzienności, analizy społeczne i głębsze gry myślowe mają większą wagę niż prosty humor. Tak bardzo zabawnie kwestionuje szaleństwo karmienia psów dla smakoszy (Canibo, dla psów z klasą) i trzyma być może obecnym kierowcom miejskich pancerników niszczące lustro.