Hans Werner Olm

Tytuł HATTA pochodzi z jednego z jego najbardziej znanych szkiców telewizyjnych i scenicznych. Opisuje masywnego, niezbyt zgrabnego osobnika z problemem zapachu stóp i małymi, niechlubymi wadami charakteru, który podziwia niedostępną dla siebie limuzynę.

Olm osiągnął wszystko w dosłownym tego słowa znaczeniu: pewną godność, humor pełen mądrości i solidną stanowczość. Tym programem chce zabrać publiczność w podróż sięgającą granic własnej egzystencji - bez pośpiechu, z wdziękiem, muzycznie i recytując.

Hatta to metafora samopewności, odporności oraz niezbędnej wiary i akceptacji życia takiego, jakie jest. Pomaga mu w tym stoicki przewodnik głoszący, że nie okoliczności zewnętrzne nas paraliżują - których i tak nie możemy kontrolować - lecz zwykle destrukcyjne interpretacje naszych myśli na ich temat.

Jego fani pielgrzymują do teatralnych świątyń sceny i oklaskują mistrza wyszlifowanego braku uczciwości. Olm nie robi wysiłków, by się podobać. To czyste i autentyczne. Kultywuje cechy, które w dzisiejszych czasach uchodzą za anarchiczną formę sztuki w pozytywnym sensie.

U niego widać, że odruch pawłowski bez trudu przezwycięża wszelkie bariery społeczne. Jego występy niosą ogromną, zmieniającą życie energię.

Hatta? On ma!