Erstes Allgemeines Babenhäuser Pfarrer(!)-Kabarett - Kettensegen im Greis-Saal

Egon Krenz miał się pod Erichem Honeckerem mniej więcej tak jak książę Karol pod królową Elżbietą II: spędził większą część życia, czekając w ukryciu na swoją szansę. Friedrich Merz też musiał czekać na kandydaturę kanclerską przez całą jedną Angelę Merkel - co subiektywnie trwało wieczność. Sukcesja musi być uregulowana.

Katoliczy wierzą na przykład, że ich ksiądz otrzymał swoje kwalifikacje zawodowe - święcenia - bezpośrednio od apostoła Piotra przez łańcuch błogosławieństw nieprzerwany od około 1992 lat. Brzmi to oczywiście szalenie i dlatego opisuje się to pojęciem "sukcesji apostolskiej" - bo łacina była kiedyś mniej więcej tak samo supermodna jak dziś słowo "algorytm": coś tajemniczego, czego nikt tak naprawdę nie rozumie, a wszyscy uważają, że jest to prawdopodobnie niesamowicie ważne. Wybory papieskie są dobrym przykładem. Zamyka się starców w kolorowo pomalowanej kaplicy i wypuszcza dopiero wtedy, gdy kamerdyner w zabawnym mundurku spali kartki wyborcze razem z chloranem potasu, żeby powstał "fumus albus" - czyli biały dym.

Kto teraz uśmiecha się z wyższością, bardzo się myli. Staromodność to niedoceniana broń - mogłaby być na przykład meteorytem, o który roztrzaskają się marsjańskie rakiety Elona Muska. Kto zastąpi Donalda Trumpa? Goofy? A może dla odmiany znowu prawdziwy człowiek? Świat nie musi stawać się coraz głupszy tylko dlatego, że wciąż się kręci.

W swoim 17. programie "Erstes Allgemeines Babenhäuser Pfarrer(!)-Kabarett" zadaje pytanie, ile siły tkwi w oporze wobec nowoczesności. Kto przy tym myśli o ekologicznym śladzie swojej babci albo okolicznościach pierwszego pocałunku z językiem, jest prawdopodobnie na właściwym tropie.