Gwizd (spektakl gościnny)

Gwizd jest buntem - gestem sprzeciwu, pragnieniem wolności i próbą odzyskania własnego głosu. Manifestem, który nagle traci zasięg, siłę i powietrze.

Tammy, córka ocalałych z Holokaustu, mierzy się z postpamięcią - doświadczeniem traum, których sama nie przeżyła, a które mimo to odziedziczyła. Jak wielu przedstawicieli kolejnych pokoleń żyje w cieniu historii swoich rodziców, ale jako jedna z niewielu zaczyna dostrzegać, że zbyt długo pozwalała przeszłości definiować swoją teraźniejszość. Podejmuje próbę wyjścia z jej cienia i odzyskania przestrzeni dla własnego życia.

„Gwizd" wg Jacoba Buchana w tłumaczeniu Agnieszki Olek
Reżyseria: Piotr B. Dąbrowski
Kostiumy i przestrzeń: Jola Łobacz (boscobygotycka)
Konsultacje wokalno-muzyczne: Joanna Sykulska
Plakat: Gosia Bubnowicz
Foto: Szymon Kavka
W spektaklu wykorzystano fragment utworu „Kochana córeczko" autorstwa Damięcka/Łukasiewicz

Obsada: Paulina Zwierz, Patrycja Serwatka