Heinrich del Core - Juhuu, moja żona zostaje babcią!

Kiedy Heinrich Del Core w swoich czerwonych butach opowiada historyjki z codziennego życia, człowiek ma ochotę krzyknąć: "Niemożliwe! To się nie mogło wydarzyć, on to po prostu wymyślił!" A jednak - wszystkie te sytuacje, przy których śmiejemy się tak niedowierzająco i od serca, naprawdę mu się przydarzyły. Heinrich Del Core to magnes przyciągający absurdalne zdarzenia, które potem prezentuje z niepowtarzalnym, rozbrajającym wdziękiem.

I oto nadszedł ten moment: Heinrich zostaje dziadkiem. Albo inaczej: jego żona zostaje babcią! Nowa sytuacja wywraca wszystko do góry nogami. Z dnia na dzień świat Del Core'a wygląda zupełnie inaczej. Kupuje wózek dziecięcy, który kosztuje tyle, ile kiedyś motorower, a dziś Thermomix. Ściąga dla żony aplikacje o niemowlętach i piecze na rodzinne kawowe spotkania ciasto drożdżowe. A potem jeszcze ślub - ekologiczny i wegański. Tylko że trudno się cieszyć, gdy na młodą parę trzeba rzucać nieobranymi ziarnami pełnoziarnistego ryżu.

Ale bycie dziadkami rozwiązuje wiele problemów. Weźmy sypialnię: ile razy spokojny sen uniemożliwiały zimne stopy żony, wieczna walka o kołdrę albo mąż, który głośnością i siłą powietrza dorównuje dmuchawce do liści. Kiedy wnuczek przyjeżdża w weekend, Heinrich musi po prostu się wynieść.

Oczywiście cierpi na tym poczucie własnej wartości. I czy "dziadek" nie brzmi jakoś staro? W sumie czuje się jeszcze całkiem młodo - poza porankami, gdy wstaje z łóżka. Wtedy stawy czasem wydają dziwne dźwięki. Ale żona zawsze go pociesza: "Heinrich, jesteś naprawdę w świetnej formie". Zresztą ona zdaje się o wiele lepiej radzić sobie z nową sytuacją. Mówi: "Bycie babcią to jak bycie mamą - tylko piękniejsze". Ona nigdy nie przejmowała się starzeniem. Raz zostawiła dzieciom karteczkę: "Jesteśmy na cmentarzu". A Heinrich dopisał pod spodem: "Ale wrócimy".

Mimo wszystkich zmian życie toczy się dalej - i dostarcza nowych historii.