Heinrich del Core - Juhuu, moja żona zostaje babcią!

Kiedy Heinrich Del Core w swoich czerwonych butach opowiada historyjki z codziennego życia, człowiek ma ochotę krzyknąć: "Niemożliwe! To nie mogło się naprawdę zdarzyć, on to po prostu wymyślił!" A jednak - wszystkie te sytuacje, przy których śmiejemy się z niedowierzaniem i od serca, przeżył naprawdę. Heinrich Del Core to magnes przyciągający absurdalne zdarzenia, które potem prezentuje z niepowtarzalnym, rozbrajającym wdziękiem.

I oto nadszedł ten moment: Heinrich zostaje dziadkiem. A mówiąc inaczej - jego żona zostaje babcią!

Nowa sytuacja wywraca wszystko do góry nogami. Z dnia na dzień świat Del Core'a wygląda zupełnie inaczej. Kupuje wózek dziecięcy, który kosztuje tyle, ile kiedyś motorower, a dziś Thermomix. Ściąga dla żony aplikacje o niemowlętach i piecze na rodzinne kawowe spotkania ciasto drożdżowe. A potem jeszcze wesele - ekologiczne i wegańskie. Trudno jednak o prawdziwą radość, gdy państwa młodych trzeba obsypać nieobłuskanym ryżem pełnoziarnistym.

Ale przy wnukach wiele problemów znika samo z siebie. Weźmy sypialnię: ile razy spokojny sen przerywały zimne stopy żony, wieczna walka o kołdrę albo chrapanie męża dorównujące głośnością i siłą podmuchów dmuchawce do liści. Gdy wnuczek przyjeżdża w weekend, Heinrich musi po prostu zwalniać pokój.

Oczywiście cierpi na tym poczucie własnej wartości. I czy słowo "dziadek" nie brzmi jakoś... staro? W sumie czuje się jeszcze całkiem młodo - poza porankami, gdy wstaje z łóżka. Wtedy stawy czasem wydają dziwne dźwięki. Ale żona zawsze go pociesza: "Heinrich, jesteś naprawdę w świetnej formie". Ona zresztą zdaje się radzić sobie z nową sytuacją o wiele lepiej. Mówi: "Bycie babcią to jak bycie mamą - tylko piękniejsze". Starzenie się nigdy jej nie martwiło. Raz zostawiła dzieciom karteczkę: "Jesteśmy na cmentarzu". A Heinrich dopisał pod spodem: "Ale wrócimy".

Mimo wszystkich zmian...