Heinrich del Core - Juhuu, moja żona zostaje babcią!!

Kiedy Heinrich Del Core w swoich czerwonych butach opowiada historyjki z codziennego życia, człowiek ma ochotę krzyknąć: "Niemożliwe! To nie mogło się naprawdę zdarzyć, on to po prostu wymyślił!" A jednak - wszystkie te sytuacje, przy których śmiejemy się tak niedowierzająco i od serca, przeżył on sam. Heinrich Del Core to magnes przyciągający absurdalne zdarzenia z codzienności, które potem prezentuje nam ze swoim niepowtarzalnym, dowcipnym urokiem.

I oto nadszedł ten moment: Heinrich zostaje dziadkiem. Albo inaczej: jego żona zostaje babcią! Nowa sytuacja wywraca wszystko do góry nogami. Z dnia na dzień świat Del Core'a wygląda zupełnie inaczej. Kupuje wózek dziecięcy, który kosztuje tyle, ile kiedyś motorower, a dziś Thermomix. Ściąga dla żony aplikacje o niemowlętach i piecze na rodzinne kawowe spotkania ciasto dla mam. A potem jeszcze ślub - ekologiczny i wegański. Ale trudno się naprawdę cieszyć, kiedy młodą parę trzeba obsypywać nieobłuszczonym ryżem pełnoziarnistym.

Przy dziadkach wiele problemów znika jednak jak kamfora. Weźmy sypialnię: ile razy spokojny sen był niemożliwy przez zimne stopy żony, wieczną walkę o kołdrę albo dlatego, że mąż głośnością i ciśnieniem powietrza dorównuje dmuchawce do liści. Kiedy wnuczek przyjeżdża w weekend z wizytą, Heinrich musi po prostu się wynieść.

Oczywiście cierpi na tym poczucie własnej wartości. I czy "dziadek" nie brzmi jakoś strasznie staro? W sumie czuje się jeszcze całkiem młodo - poza porankami, kiedy wstaje z łóżka. Wtedy stawy czasem wydają różne dźwięki. Ale żona zawsze go pociesza: "Heinrich, jesteś naprawdę w świetnej formie". Ona w ogóle zdaje się o wiele lepiej radzić sobie z nową sytuacją. Mówi: "Bycie babcią to jak bycie mamą - tylko piękniejsze". Nigdy specjalnie nie przejmowała się starzeniem. Raz zostawiła dzieciom karteczkę: "Jesteśmy na cmentarzu". A Heinrich dopisał pod spodem: "Ale wrócimy".

Mimo wszystkich zmian...