Hans Werner Olm - Hatta

Tytuł HATTA pochodzi z jednego z jego najbardziej znanych szkiców telewizyjnych i scenicznych, opisując masywnego samca z zapachem nóg i drobnymi, podłymi wadami charakteru, zachwycającego się limuzyną, którą nigdy nie będzie mógł sobie pozwolić.

Olm osiągnął w dosłownym sensie wszystko: pewną cnotliwość, humorystyczną mądrość i solidną stabilność.

Tym programem chce zabrać publiczność w podróż, która sięga granic własnej egzystencji - swobodnie i nonszalancko, muzycznie i recytując.

Hatta to metafora samoświadomości, odporności oraz niezbędnej wiary i akceptacji życia - takiego, jakie jest.

Pomagają mu w tym stoickie zasady, które mówią, że to nie zewnętrzne okoliczności czynią nas bezradnymi i nerwowymi - a których i tak nie możemy kontrolować - lecz zwykle destrukcyjne interpretacje naszych myśli na ich temat.

Jego fani pielgrzymują do niego do świątyń sceny teatralnej i oklaskują mistrza wyrafinowanego nieposłuszeństwa. Olm nie stara się podobać. To jest czyste i autentyczne. Kultywuje cechy, które we współczesnym, wygładzonego świecie uważane są za anarchiczną formę sztuki w pozytywnym sensie.

Na jego przykładzie widać, że odruch Pawłowa bez trudu przekracza wszelkie bariery społeczne. Występy Olma niosą ogromną, zmieniającą życie energię.

Hatta? On ma!