Dota - ZMF Freiburg

Dota wraca z nowymi piosenkami - nowy rozdział, który naturalnie wpisuje się w dotychczasową dyskografię, a jednocześnie brzmi świeżo, jakby w laboratorium piosenek pojawiał się dotąd nieznany składnik.

Co ciekawe: mogłaby to być równie dobrze pierwsza płyta DOTY w ogóle. Nic z tego, co się w niej lubi, nie znika, ale muzyka jest jeszcze bardziej minimalistyczna, bardziej skoczna - dorośli powiedzieliby: bardziej kontrastowa. Teksty trafiają jeszcze prościej w serce ciemności, szukają z jeszcze większym oddaniem, a nawet w niejasności są jaśniejsze. Być może to efekt jej wieloletniego zanurzenia w poezji Maschy Kaléko, której muzycznej interpretacji poświęciła w ostatnich trzech latach dwa albumy.

DOTA - pisana wielkimi literami nieprzypadkowo, bo nazwa oznacza więcej niż tylko liryczne ja Doty Kehr. To też społeczność wokół niej, w której od kilku lat powstaje muzyka: gitarzysta Jan Rohrbach, perkusista Janis Görlich, klawiszowiec Patrick Reising i basista Alexander Binder. Razem z tym zespołem Dota Kehr aranżuje i nagrywa piosenki. Razem zapisują formułę DOTY: każde słowo znaczy co najmniej też swoje przeciwieństwo, wszędzie znaki zapytania, prawie żadnych wykrzykników.

Pierwszy singiel Einfach zu abgelenkt gra w tę grę perfekcyjnie. Gitara siedzi latem nad jeziorem, syntezator migocze. Perkusja tańczy stop-and-go, Dota śpiewa, jakby zaraz miała wyjść - o tym, że nie potrafi się zaangażować, i że inni też nie. ADHD jako diagnoza społeczna.

W Kettenkarussell, jednej z tych piosenek, które potrafi napisać tylko DOTA - jednocześnie rozluźnionej i napiętej, jak zamyślona piłeczka gumowa - śpiewa: "Czas, żeby kręcić się wokół czegoś innego / Dobrze, nie znoszę codzienności." A do tego groove'uje zespół, pędząc wokalistkę, jakby chciał powiedzieć: "Jeszcze jedna runda."

Pytanie: o czym mają śpiewać autorzy piosenek w tych czasach?
Następne pytanie: czym w ogóle są "te czasy"?

Dota ma na to odpowiedź.