Lucy van Kuhl - Zgrabnie opakowane

Żyjemy w czasach, gdy opakowanie często wydaje się ważniejsze od zawartości: zwykły baton czekoladowy dzięki reklamie staje się ekskluzywnym wydarzeniem smakowym, dozorca zamiast podwyżki dostaje wyłącznie tytuł facility managera, a miłość nie wpada już do naszego życia przypadkowym strzałem Amora, lecz skrojona na miarę i oparta na algorytmach - przez Tinder i Parship.

Niemiecki Heinz Günter wyjeżdża na urlop do Francji i nagle pakuje się w koszulkę w paski i beret, po czym dziwi się, że mimo bagietki pod każdą pachą nikt nie bierze go za Jeana Pierre'a... Opakowanie to jednak nie wszystko.

Lucy van Kuhl w swoim piątym programie również bardzo zgrabnie pakuje swoje spostrzeżenia: absurdalne obserwacje otula delikatnymi dźwiękami fortepianu, drobne, marginalne uwagi ogląda przez wielkie poetyckie szkło powiększające, a smutek domu starców nagle przemienia się - okryty płaszczem wyobraźni - w porywające przyjęcie dla osiemdziesięciolatków.

Delikatna melancholia zderza się z hałaśliwym nonsensem, klasyczny fortepian z boogie woogie - a jeśli sądzisz, że to ze sobą nie gra, to wiedz, że wybujała fantazja Lucy jest jak mocna, świecąca wstążka, która trzyma to wszystko razem z pozorną łatwością. Bardzo zgrabnie opakowane.