HG. Butzko - Das wolln wir doch mal sehn

Karawana jedzie dalej. Tylko dokąd - to właśnie pytanie. Zastanawia, jak nagle można poczuć się wyrzuconym na margines, skoro i tak nie wiadomo, kto szybciej traci rozum: świat czy ludzkość? Jedzenie zamawia się już nie u kelnera, lecz przy terminalu. Związki nie są zawierane, lecz przesuwane palcem. Auto wozi kierowcę, a nie odwrotnie. Fałsz i fakt zawierają podejrzany pakt. A na końcu rządzą głupcy i hochsztaplerzy we wszystkich zakątkach świata.

I kiedy człowiek osiąga wreszcie wiek, w którym mógłby opowiadać dzieciom bajki, okazuje się, że one wolą rozmawiać ze swoimi telefonami. Dopóki same nie dojdą do tego wieku i nie odkryją, że aplikacji nie da się zjeść.

Ale HG. Butzko nie da się zepchnąć na boczny tor ani nakarmić ochłapami. Żadnych myśli o emeryturze czy rezygnacji - tylko wyjść z komór echa i baniek filtrów i wejść w pełną, twardą rzeczywistość bez siatki i bez podwójnego dna.