Nibelungi

Historia jak z blockbustera: błyszczący bohater Zygfryd podbił dla króla Guntera potężną królową Brunhildę, aby zabezpieczyć jego władzę. Gdy sprawa grozi ujawnieniem, zostaje zdradzieckiego zamordowany. Jego żona, siostra Guntera, w odwecie wymordowuje całą rodzinę. Krew za krew, a co raz jest prawem, musi takim pozostać, choćby miało to kosztować cały świat. W centrum opowieści stoją jednak dwie kobiety, których losy są nierozerwalnie splecione: Kriemhilda, która kocha Zygfryda, i Brunhilda, którą on pokonał w walce i w łóżku. Ich historia mówi o przemocy i ujarzmnieniu - i o głębokim milczeniu, które rozbrzmiewało przez czasy i pokolenia.

Hebbel w swojej dramatyzacji Pieśni o Nibelungach dokonał psychologicznego zbliżenia do mitycznych postaci, przygotowując grunt dla ich późniejszego nacjonalistycznego załadowania. Reżyserka Alice Buddeberg wykorzystuje tekst jako materiał do teatralnych poszukiwań, które badają to, co pozostało niewypowiedziane: Dlaczego wciąż przywołujemy ten mit? Co mówi nam o winie i milczeniu? Przyjmuje perspektywę postaci kobiecych - i wraz z nimi kontinuum męskiej przemocy, sięgające od faszystowskiej recepcji jako "niemieckiego eposu narodowego" aż do dziś.