Nibelungi

Historia jak z blockbustera: błyszczący bohater Zygfryd podbił dla króla Guntera potężną królową Brunhildę, aby zabezpieczyć jego władzę. Gdy sprawa grozi ujawnieniem, zostaje zdradzieckiego zamordowany - wówczas jego żona, siostra Guntera, w akcie zemsty wyniszcza całą rodzinę. Krew płynie na krew, a to, co raz jest prawem, musi takim pozostać, nawet jeśli będzie to kosztować cały świat.

W centrum opowieści stoją dwie kobiety, których losy są nierozerwalnie splecione: Kriemhilda, która kocha Zygfryda, i Brunhilda, którą on pokonał w walce i w łóżku. Ich historia świadczy o przemocy i ujarzmnieniu - oraz o głębokim milczeniu na ten temat, które rozbrzmiewało przez czasy i pokolenia.

W dramatyzacji Pieśni o Nibelungach Hebbel dokonał psychologicznego zbliżenia się do mitycznych postaci, przygotowując grunt dla ich późniejszego nacjonalistycznego załadowania. Reżyserka Alice Buddeberg wykorzystuje tekst jako materiał do teatralnych poszukiwań tego, co pozostało niewypowiedziane: Dlaczego wciąż przywołujemy ten mit? Co mówi nam o winie i milczeniu? Przyjmuje perspektywę postaci kobiecych - i wraz z nimi kontinuum męskiej przemocy, sięgające od faszystowskiej recepcji jako "niemieckiego eposu narodowego" aż do dziś.

Reżyseria: Alice Buddeberg
Scenografia: Cora Saller
Kostiumy: Philipp Basener
Muzyka: Mirjam Beierle