Płomienie

Pisarstwo Stanisława Brzozowskiego było dla mojego pokolenia lekturą formacyjną. We wczesnych spektaklach mówiliśmy fragmentami z „Płomieni", utożsamialiśmy się z myślą Brzozowskiego, z jego postawą buntu. Ten myśliciel czytający w sześciu językach zostawił refleksje na temat polskości, które pozostają zadziwiająco aktualne — uczył, jak wyzwolić się z polskości „zdziecinniałej", z płytkiego katolicyzmu, wreszcie z polskości nacjonalistycznej.

Brzozowski pisał „Płomienie" w 1906 roku, a aktualność problemów zawartych w powieści jest porażająca. Michał Kaniowski, bohater „Płomieni", dokonuje aktu całopalenia w imię walki o wolność. Ten gest będzie tragicznie powtarzany — 19 października 2017 roku Piotr Szczęsny dokonał aktu samospalenia na Placu Defilad przed Pałacem Kultury.

Spełniają się prorocze słowa Brzozowskiego: że człowieka można zabić, nie można zabić myśli. Narratorkami spektaklu są kobiety — Katia i Ola, które drukowały ulotki i rzucały bomby — opowiadające losy Michała Kaniowskiego i jego przyjaciół rewolucjonistów.

Spektakl dedykowany ludziom walczącym o wolność na całym świecie.
— Janusz Opryński