Zostań do jutra - Starzenie się w eksperymencie na sobie

Czy wiek potrafi więcej niż straszać - czy może kusić do marzeń i nadziei? A ponieważ nikt nie wie, kim będę w starości, towarzyszę sobie samej na scenie, dopóki mogę. Teraz! Im młodsza, tym lepiej. Wiek wyczuwać, pojmować - w eksperymencie na sobie.

Radosne i smutne historie życia pozostają wypisane na twarzy, gromadzą się w archiwum ciała. Jakie ślady zostawia wiek? Czy na osi czasu życia poruszamy się do przodu, do tyłu czy na boki - i w jakim tempie?

Jeszcze chwilę temu sprzedawczyni przy zakupie paczki Mon Chéri prosi o dowód, moment później farmaceutka mówi: "Jakie jeszcze leki pan/pani bierze?" Jakie pierwsze razy jeszcze przyjdą, gdy pierwsze pierwsze razy już przeżyliśmy? Czy to, co społeczeństwo przypisuje młodemu ciału, zgadza się z doświadczeniem aktorki, która miejscami czuje oddech wieku, ale wciąż jest postrzegana jako młoda?

W solo-performansie Leah Wewoda poprzez grę z maską - swoim alter ego w dosłownym sensie - bada, jak starzenie się czuje się w ciele młodej kobiety. Między transformacją a projekcją spotyka wiek jako doświadczenie cielesne i społeczne przypisanie - mniej jako pewność, bardziej jako zaproszenie do wyobraźni.