Julius Fischer - Nienawidzę ludzi. Rozmnażanie się

Julius Fischer chciał przestać nienawidzić ludzi. Rozpowszechniać pozytywne nastroje, rozdawać komplementy, kochać i być kochanym. Ale nie liczył się z ludźmi. A potem jeszcze miał dwoje dzieci. Miał - bo był przy tym. Napisał o tym książkę.

W Lipsku jest ciemno. Wszyscy śpią. Wszyscy? Nie. Jedno dziecko stawia zaciekły opór. Ojciec, do którego autor nie jest wcale niepodobny, sięga ostateczności: spacer wózkiem. Z niepewnym wynikiem i nieprzewidywalnym czasem trwania. Jak Odyseusz. Oczywiście spotyka ludzi. Niestety. I zastanawia się nad rodzicielstwem - podczas gdy jednocześnie jest rodzicem. Zmęczonym rodzicem. To nie pomaga.

W programie do książki Fischer czyta najśmieszniejsze teksty i śpiewa między nimi piosenki miłosne bez happy endu. Co publiczność się spodziewa: śmieszne teksty, śmieszne piosenki, przerwa, ewentualnie wspólna terapia snu, długie rozmowy o rodzicielstwie przy stole z książkami. Czego nie będzie: wierszy (jego tom wierszy "Cisza" właśnie się wyczerpał, albo jeszcze się nie ukazał, albo jeszcze nie został napisany), zdjęć dzieci, interakcji z publiczką, live paintingu, teorii spiskowych.

Sam autor mówi: "Poszedłbym na to, gdyby nie miał sam występu!"