HG. Butzko - Das wolln wir doch mal sehn

Karawana jedzie dalej. Tylko dokąd - to jest pytanie. Zastanawia, jak nagle można poczuć się wyrzuconym na margines, skoro nie wiadomo już, kto szybciej traci rozum: świat czy ludzkość?

Jedzenie zamawia się nie u kelnera, lecz przy terminalu. Związki nie są zawierane, lecz przesuwane palcem. Samochód wiezie kierowcę, a nie odwrotnie. Fałsz i fakt zawierają podejrzany pakt. A na końcu rządzą głupcy i hochsztaplerzy we wszystkich zakątkach świata.

I kiedy człowiek osiąga wreszcie wiek, w którym mógłby opowiadać dzieciom bajki, odkrywa, że one wolą rozmawiać ze swoimi telefonami. Dopóki same nie dojdą do tego wieku i nie zorientują się, że aplikacji nie można zjeść.

Ale HG. Butzko nie da się zepchnąć na boczny tor ani nakarmić ochłapami. Żadnych myśli o emeryturze czy rezygnacji - zamiast tego: precz z komorami echa i bańkami filtrów, a w sam środek pełnej rzeczywistości, bez siatki i bez podwójnego dna. "Das wolln wir doch mal sehn" - to kabaret, satyra, mówienie wprost, z ludzką, a nie sztuczną inteligencją.