Wieczór muzyczny - Suity Bacha na wiolonczelę solo

Program:

Johann Sebastian Bach (1685-1750)

Suita G-dur
Prélude, Allemande, Courante, Sarabande, Menuet I i II, Gique

Suita D-dur a cinq cordes
z niej: Sarabande, Gavotte I i II

Suita c-moll discordable
Prélude, Allemande, Courante, Sarabande, Gavotte I i II, Gique

Około 20 lat po tym, jak ta muzyka została zapisana, J. A. Scheibe wyraził swój pogląd na temat pożądanej postawy muzyka praktycznego:

"Wszyscy muzycy praktyczni powinni w ogólności dbać o to, by śpiewać i grać zgodnie z intencją kompozytora, a zatem wyrażać wszystkie nuty czysto i wyraźnie. Nie wymagam bynajmniej, by muzyk praktyczny miał od razu śpiewać lub grać każdy utwór, który mu się przedłoży, bez uprzedniego zapoznania się z nim. [...] Wymagam raczej, by był zdolny do wykonania tych utworów, które miał czas i sposobność przestudiować, czysto, wyraźnie, porządnie i z należytym naciskiem. Sądzę zresztą, że nie może się to odbyć bez cudu - wydobyć [...] trudny utwór z pełnym pięknem, porządkiem i naciskiem, zgodnie z intencją kompozytora, jak tego wymagają właściwości stylu i wszystkie pozostałe okoliczności."

Dla mnie praca nad suitami wiolonczelowymi ma w sobie coś z alpinizmu sprzed 150 lat: planuje się, wytęża siły, ryzykuje upadki - a co zostaje na końcu? Właśnie to odkrycie, że najwyższy szczyt wyraźnie leży zupełnie gdzie indziej. Wynika to tylko częściowo z tego, że oryginalne materiały nutowe - w tym przypadku rękopis J. S. Bacha - nie zachowały się. Istnieje już ponad 100 wydań we współczesnej notacji, opartych na zachowanej kopii drugiej żony Bacha i późniejszych odpisach. Czy dzięki temu łatwiej znaleźć drogę? Możemy jedynie domyślać się jego języka - oryginalne frazowania i akcenty nie zachowały się. Czy wiemy choćby, dla kogo...