Maryla

Czy dla idei sportu i olimpiady można przymknąć oczy na łamanie demokracji, wolności słowa i praw człowieka? Czy jako jednostki jesteśmy bezsilni wobec otaczającej nas rzeczywistości - czy może po prostu chcemy pozostać bezsilni? Czy jeden osamotniony gest może być punktem zapalnym większej zmiany?

Pretekstem do tych pytań jest historia Marii Kwaśniewskiej - oszczepniczki, która na Olimpiadzie w Berlinie w 1936 roku zdobyła brązowy medal. Jej gest z opuszczonymi rękoma, jej postawa na baczność bez uległości - podobno zaimponowały Hitlerowi. Znienawidzone przez nią zdjęcie stało się jej osobistym paszportem wojennym, przepustką do ratowania ludzi.

Spektakl opowiada o mechanizmie propagandy: o tym, jak niemieckie państwo faszystowskie wykorzystało ideę igrzysk do budowania iluzji sprawiedliwego systemu. Na oczach sportowców, działaczy i komitetów z całego świata rodził się cyrk i teatr Hitlera. Czy Olimpiada berlińska stała się przestrogą? Nie - bo ten mechanizm spotykaliśmy później wielokrotnie: Berlin, Monachium, Moskwa, Pekin, Soczi, Katar, Montreal, Los Angeles, Meksyk, Korea, Brazylia, Paryż...