Bad Schmiedeberger Meisterkonzerte - Genius Mozart

Wprowadzenie do koncertu\n\nFrank-Immo Zichner wykona cztery sonaty fortepianowe Wolfganga Amadeusza Mozarta: KV 310, 330, 332 i 333.\n\nProgram obejmuje szeroki emocjonalny łuk - od mrocznej sonaty a-moll KV 310 po pogodne, operowo lśniące sonaty KV 330, 332 i 333. Pomiędzy nimi rozciąga się panorama wiedeńskiego stylu fortepianowego Mozarta: elegancki, śpiewny, wirtuozowski, a zarazem głęboko ludzki. Sonaty fortepianowe Mozarta nie powstawały z myślą o wielkich salach koncertowych, lecz o prywatnych salonach. Właśnie dlatego tak często działają bezpośrednio: nie przemawiają monumentalnie, lecz osobiście - a mimo to niosą w sobie dramatyczną siłę, którą później rozwinął Beethoven.\n\nSonata a-moll KV 310 - namiętność i wstrząs\nSonata KV 310 zajmuje wyjątkowe miejsce wśród sonat fortepianowych Mozarta. Powstała w 1778 roku podczas pobytu kompozytora w Paryżu - w czasie głębokiego kryzysu osobistego, gdy zmarła jego matka Anna Maria Mozart i zawiodły liczne zawodowe nadzieje. Już pierwsza część zaczyna się niezwykle ostro i niespokojnie: żadnej dworskiej elegancji, tylko nerwowa energia, twarde akcenty i niemal tragiczny ton. a-moll jest u Mozarta często tonacją egzystencjalnego niepokoju - wystarczy przypomnieć wielką sonatę c-moll KV 457 czy sceny z "Don Giovanniego". Część wolna sprawia początkowo wrażenie pocieszającej, lecz wciąż przebijają się przez nią bolesne dysonanse; w finale Mozart pędzi muzykę w bezdechowe Presto, w którym wirtuozeria służy nie blasku, lecz wewnętrznemu napięciu.\n\nSonata C-dur KV 330 - śpiew bez ciężaru\nSonata C-dur KV 330 jawi się jako przeciwieństwo mrocznej sonaty a-moll. Powstała prawdopodobnie w 1783 roku w Wiedniu lub Salzburgu i została wydana razem z KV 331 i 332. Pierwsza część żyje kantabilną lekkością - Mozart traktuje fortepian jak scenę operową, z pytaniami, odpowiedziami i zaskakującymi zwrotami. Andante cantabile to muzyka...