Mężczyzna, który nigdy nie płakał

Tragikomiczny teatr figur na Światowy Dzień Alzheimera - gdy dziadek patrzy na świat innymi oczami.

W przestrzeni między klaunowską lekkością a głębokim smutkiem opowiadana jest historia Paula. Urodzony między wojnami, przeżył pełne lęku, traumatyczne dzieciństwo i po wojnie chciał tylko jednego: zapomnieć. Wypieranie stało się jego stałym towarzyszem - ukształtowało jego życie i życie jego rodziny. Teraz to demencja w pewnym sensie go od tego wyzwala.

W swoje 87. urodziny odwiedzają go syn Severin i wnuczka Marie. Razem próbują radzić sobie z codziennością i przy okazji odkrywają na nowo zarówno siebie, jak i świat drugiego człowieka. Dzięki demencji do życia Paula wraca lekkość - wyparte nadzieje i marzenia znów wypływają na powierzchnię, w tym jego długo pielęgnowane pragnienie, by kiedyś dotrzeć do Przylądka Dobrej Nadziei. Tylko latać właściwie nigdy nie chciał.

Prasa: "To najsmutniejszy i najzabawniejszy spektakl na świecie. Rozgrywa się w czasie, w którym właściwie nikt nie ma czasu. Czyli dziś." - oraz: "Czarowny wieczór. Około 90 minut bez przerwy mija jak z bicza strzelił." (Nord West Zeitung, 01.10.2016, Reinhard Tschapke)

Od 15 lat | 110 minut z przerwą | Produkcja: Theater Laboratorium, Oldenburg | Gra: Pavel Möller-Lück, Farnaz Rahnama | Reżyseria: Barbara Schmitz-Lenders | Figury: Mechtild Nienaber | Scenografia i kostiumy: Beatrice Bader, Janosch Dannemann, Leon Dutz, Max Rauer | Projekt świateł: Frank Struve